TA ΦΙΛΜΑΚΙΑ ΤΟΥ ΡΙΚ

Οταν ένας Έλληνας ταξιδεύει στην Ελλάδα,το ταξίδι του μοιραία μετατρέπεται σ'επίπονη αναζήτηση του χρέους.Πως να γίνουμε κι εμείς άξιοι των προγόνων,πως να την συνεχίσουμε, χωρίς να την ντροπιάσουμε,τη παράδοση της ράτσας μας? Μιά αυστηρή ασίγαστη ευθύνη βαραίνει τους ώμους σου,βαραίνει τους ώμους όλων των ζωντανών Ελλήνων.Ακαταμάχητη μαγική δύναμη έχει τ'όνομα.Όποιος γεννήθηκε στην Ελλάδα έχει το χρέος να συνεχίσει τον αιώνιο ελληνικό θρύλο.

Ενα ελληνικό τοπίο δε δίνει σ'εμάς τους Έλληνες μιάν αφιλόκερδη ανατριχίλα ωραιότητας.Εχει ένα όνομα το τοπίο-το λένε Μαραθώνα,Σαλαμίνα,Ολυμπία,Θερμοπύλες,Μυστρά-συνδέεται με μιάν ανάμνηση,εδώ ντροπιαστήκαμε,εκεί δοξαστήκαμε,και μονομιάς το τοπίο μετουσιώνεται σε πολυδάκρυτη,πολυπλάνητη ιστορία.Κι όλη η ψυχή του Έλληνα προσκυνητή αναστατώνεται.

Το κάθε ελληνικό τοπίο είναι τόσο ποτισμένο απο ευτυχίες και δυστυχίες με παγκόσμιο αντίχτυπο,τόσο γεμάτο ανθρώπινο αγώνα,που υψώνεται σε μάθημα αυστηρό και δεν μπορείς να του ξεφύγεις.Γίνεται κραυγή και χρέος έχεις να την ακούσεις.

Αληθινά τραγική η θέση της Ελλάδας.Βαριά πολύ η ευθύνη του σημερινού Έλληνα.Απιθώνει στους ώμους μας επικίνδυνο,δυσκολοεκτέλεστο χρέος.Καινούριες δυνάμεις ανεβαίνουν απο την Ανατολή,καινούριες απο τη Δύση,κι Ελλάδα,ανάμεσα πάντα στις δύο συγκρουόμενες ορμές

γίνεται πάλι στρόβιλος.

Το πιό πάνω απόφθεγμα γράφεται σήμερα γιατί δεν μπορώ να βλέπω τα φιλμάκια του Ρικ στα μεταξύ προγραμμάτων τηλεοπτικά διαλείμματα που δείχνει κυπριακά τοπία απο χωριά χωρίς καμμιά προσπάθεια αναζήτησης όμορφων εικόνων απο την ύπαιθρο μας,καταντόντας εξευτελιστικά φτωχή η παρουσίαση.Όμως,ταυτόχρονα υποδηλώνει την απουσία ξανά αισθητικής και στην ύπαιθρο,αναφαίνεται απο το τσαπατσούλικο του εικονολήπτη η έλλειψη σεβασμού τόσο στο κτιστό όσο και στο φυσικό περιβάλλον.

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ:μάθουμε σωστά την ιστορία και τη παράδοση μας ώστε να μπορέσουμε να μάθουμε τι σημαίνει να συντρέχεις με το "πνεύμα της εποχής".Διότι με λύπη παρατηρώ ότι ούτε πνεύμα μας έμεινε,ούτε ψυχή σ'όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.Ότι κάνουμε το κάνουμε με προχειρότητα,νωχελισμό και ωχαδερφισμό.........

αφιερωμα....ΦΟΛΕΓΑΝΔΡΟΣ

...επειδή κάπου αλλού υπάρχει ομορφιά που κρέμμεται μεταξύ ουρανού και θάλασσας,

...επειδή κάπου αλλού το σύμπαν συνομωτεί με τον Βορρέα για να δροσίζει τα ζεσταμένα απο τον Δεσπώτη Ηλιο κορμιά,

...επειδή κάπου αλλού μπορείς να ξαναερωτευθείς τα βράχια,το θυμάρι,την απεραντοσύνη του μπλέ όταν κάνει καλοσύνη,

...επειδή υπάρχουν κάποιοι που εκτιμούν τα μικρά πράγματα σ'αυτή τη ζωή,

...επειδή όταν βλέπω τέτοια τοπία ακούω μουσική,

...επειδή ο Λούης,ο μόδιστρος είναι εκεί,

...επειδή ξαναγεύτηκα στα σοκκάκια του νησιού το πιό ωραίο Ιταλικό Μοσχάτο,το ίδιο

που γεύτηκα στη Ρώμη κατά λάθος,απο τύχη, όταν η Γιούλα το ανακάλυψε,

...επειδή αναπνέω,

...επειδή αγαπώ και αγαπιέμαι απ'όλες τις στιγμές,τις δροσοσταλιές της πρώϊμης αυγής,

έτσι μπορείς κι εσύ,Φίλε άγνωστε να αγγίξεις,φτάνει να 'σαι λεύθερος,ανυπότακτος αλήτης,καραγωγεύς της πλάνης το ηλιοβασίλεμα,στης Φολεγάνδρου τον κόρφο. 

Aφιερώνεται στις Παρθένους,στις αγαπισιάρες παπαρούνες,στις πεταλούδες και σ'όλες τις γυναίκες του Κόσμου που ξέρουν να βλέπουν και να ξεχωρίζουν την ομορφιά απο την ασχήμια.